อย่าโทษตัวเองที่มาเจอเค้าสายเกินไป...

อย่าโทษเค้าที่ไม่มีใจให้...

อย่าโทษโชคชะตาที่ทำให้เราพบกัน แต่ไม่ได้ทำให้เราใจตรงกัน...

แต่จงยิ้มให้กับตัวเอง ที่อย่างน้อย ถึงจะพบเค้าคนนั้นสายเกินไป แต่ก็ยังได้พบ...

ยิ้มให้เค้า ที่ถึงจะไม่ได้ให้ใจเรามา แต่ก็ยังได้รับหัวใจเราไป....

ยิ้มให้โชคชะตา ที่ถึงแม้จะไม่ได้ทำให้เรารักกัน
แต่ก็ยังทำให้เราได้รู้จักกัน...

คุณควรจะดีใจด้วยซ้ำ ที่ครั้งหนึ่ง...

คุณได้เจอคนที่คุณอยากเก็บรอยยิ้มของเค้าไว้คนเดียว คนที่คุณใส่ใจกว่าตัวคุณเอง...

คนที่ทำให้คุณหัวเราะและร้องไห้ได้มากมาย...

คนที่ยิ้มของเค้าเปลี่ยนวันที่หมองหม่นของคุณ ให้กลายเป็นวันที่สดใส...

เท่านี้ก็เพียงพอแล้วไม่ใช่หรือ?

แค่การได้เห็นคนที่เรารักได้หัวเราะอยู่กับใครสักคน

คนที่เค้ารักมากที่สุด.....
นั้นแหละคือ... ความสุขของการได้รัก...อย่างจริงใจ